Dempuei Vilajalet , Jan-Peire Reidi seg sa reja, son sendaron.

Dins lo parlar dau Nontrones, que pòrta naut, se

fai tesmonh de çò que visqueren tots los nascuts d'après la

guerra : la fin darriera dau temps neolitic - lo temps daus

paisants, l'entrada, à gran bruch de motur, de las campanhas

dins la modernitat.

Lo país que, l-i a cent ans, fasia viure dotze familhas de

tres quatre generacions (quant de monde !), uei, 'n òme

sol, sus un tractor naut coma 'na maison, lo trabalha e se

planh de ne'n pas puescher tirar pro revengut.

Las cronicas dau Jan-Peire Reidi, sos retrachs, son biais

de parlar daus chens, de las 'belhas, dau vergier, de las...

chaucidas, renden compte de çò que sòbra de la vielha

civilizacion terrenala e de son bancuoladis dins lo fòra

temps, fòra sòu, fòra memòria, que nos ne'n volen far la

nòrma d'aüei.

'Queu tesmonhatge qu'es, amai zo siaja sens sundir ni

gramenas, lucha contra l'obludança, emb lo seu ton de

mai en mai afortit, nos es precios.

Per lo demai, dins 'queu libre qu'es boiradis - coma z'es

la vita - de tant e tant de chausas, la crana edeia de nos

contar totas las maisons ente damoret 'vant de tornar chas

ilhs (la memòria d-enguera), e la suspresa, a la fin, d'un

texte d'una tonalitat tot autra (tot autra ?)...