...Vistament lo Parisenc s'aturèt de gu-el.

«Bonjorn, brave òme ! Podriatz pas me dire de

quanhe pam cau tirar per anar Escaumèls ?

- Ne'n sabe res, Monsur. Ieu, soi pas del país.

- Aval, aquò es ben lo Riu Negre ?

- Ne'n sabe res, Monsur.

- E alai ? Aquela carrièira, ont me menarà ?

- Ne'n sabe res.

- Sabètz res, sabètz res ! Mès pr'aquò devètz

ben saber ont sètz ? Ont sèm aicí ?

- Ne'n sabe res.

- Pr'aquò ! Vos trufatz de ieu ? Sabètz ben ont

anatz, d'ont venètz ! faguèt lo Parisenc que

s'enrufava. O alèra sariatz una bèstia vestida !

- E benlèu g-ò, Monsur. Soi ben un pauc pèc.

Mès vos cau pas emmaliciar per aquò. Tant falord

que ieu saguèsse, pòde vos dire que vene d'ont

aquò s'es trobat, e que vau ont lo vent me mena.

Mai, d'aquel biais, me soi jamai perdut en camin.

- Aquò es pas de crèire ! Mès cossí fasètz per

viscar, paure malurós ?...