Lo ton es noveu, autre, seu, E deu pas grand chausa a

qu'un que sia.

La lenga es richa sens afinforladis, mestresada. Siguet

reçauguda de naissent e'quò se sent, e siguet reçaugut maitot

tot çò que deu portar 'na lenga : 'n eiretatge culturau.

E lo poema tot fresche culhit cranh pas de se far bulhir

dins topin vielh, 'quo es be sovent que l'autor li compta sos

pès e li balha rimas, e 'laidonc lo chaudria pas gaire butir per

que venguessa chançon, D'alhors son editor, ad aquilhs

subjects, la chatinglet plasentament d'una tenson dins lo

biais trobadorenc ; es a la fin dau libre emb sa musica.

Cecila Chapduelh es femna, òm zo sap, zo ditz, mas auria

pas mestier tant sa poesia parla per ela. Mas es pas d'aquelas

qu'aimarian tant, biais que maniera, sanar los òmes. L'amor,

que ten granda plaça dins 'quilhs poemas, li es de còr, segur,

mas maitot de còrs e 'laidonc ne'n parla pas en far còser los

mots.

'Quel ensemble, que los mots dau titol son maitot los de

la fin dau darrier poema, diriensatz que siguet de neciera ad

un moment, 'n esbalhon dins l'eschalier de la vita davant de

n'archelar 'n autre. Que sera ? Zo veirem be.

Per aura, 'queu libre, que nos es jòia mai conòrt, que tant

plaguet au Jan-Marc Simeonin que li balhet ornament de

nòu gravaduras au demai de la de la cuberta.