1859 es l'annada que vegèt la publicacion de Mirèio e la consecracion parisenca de son

autor. Aquel estudi pòrta pas sus la genèsi del cap d'òbra mistralenc, mas sul trabalh

d'escritura en lenga nòstra que lo poèta provençal endralhèt tre las annadas 1850,

mentre qu'alestissiá son poèma epic. Normalizacion ortografica, sintaxica e semantica,

fondacion del Felibrige, publicacion del primièr numèro de l'Armana prouvençau, tot

aquò foguèt l'òbra comuna d'un rodelet de poètas avinhoneses. Mistral ne foguèt un

cepon màger. Aquel libre s'esperfòrça de faire lum sul ròtle que lo poèta, qu'aviá pas

encara trenta ans, joguèt dins la vida literària provençala de las annadas 1850. Mòstra

que l'Armana prouvençau foguèt l'aisina que deviá permetre de menar a tèrme çò que

cal plan nomenar la renaissença felibrenca. Determina l'espandida e la natura

de la collaboracion mistralenca a la revista annadièra, en botar en relèu la

diversitat granda de las formas d'escritura qu'i desvolopèt : pròsas fonccionalas

e militantas, racontes, istorietas umoristicas, poèmas de tota mena... Enfin, assaja de

botar en perspectiva l'òbra mistralenca de relevament de la lenga e de la literatura

provençalas.

Un periòde pro desconegut dins la carrièra literària de Mistral, mas tanben un

moment capital dins l'istòria lingüistica e literària de l'Occitània dins un estil

passionant e rigorós.