«Lo pastre, que fumava pas, anèt cercar un sacon

e vogèt sus la taula un molon d'aglans. Se metèt a los

espelucar, un puèi l'autre, menimosament, e a destriar

los bons dels marrits. Tiravi sus la pipa. Me propausèri

per l'ajudar. Me diguèt qu'aquò's èra son afar. Aquò

rai : vist cossí i permejava, i tornèri pas. Aquí tota nòstra

parlicada.»

A l'occasion d'una longa escorreguda a pè dins un

airal desèrt e enermassit de Provença Nauta, l'autor

encontra un pastre solitari que plantava d'arbres,

d'arbres a milierats.

Brave e pacific, sus de tèrras que son pas quitament

seus, fèrm dins son prètzfach, las doas guèrras mondialas

e lo vielhum lo fan pas ni dobtar ni abandonar.

Aital, annada après annada, tot una tèrra e tot un

país tòrnan a la vida.