«Luònh... Es d'enlai que tòrne. D'un pais que jamai auriái

pas cresegut qu'existiguèsse. E pasmens èra pas sòmi. Pas per ieu.

Èra la vida veraia. Ni que, de segur, tot se debanèsse en defòra

dau mond materiau. Enlai i passère lo temps d'una existéncia,

comola de passions, de meravilhas, de paurs.

Tornère a la vida amb aqueles impossibles sovenirs, inamorçables,

tant intenses qu'èran mai verais que çò que vesiái e qu'entendiái.

Aviái cresegut de viure en plena luciditat aqueles viatges calucs

au fons de la terror e de l'embelinament.

Los personatges bistòrts amb quau visquère enlai fan partida de

mos remembres. E tanben d'autras enfanças. E d'autres orizonts.

De ciutats, de monuments. E aquel biais de viatjar a bèl èime en

utilisant d'estranhas lèis fisicas. E quitament una religion nòva,

dessenada, que descobrissiái enlai esterlucat.

Soi tornat.»