«Una sentida, doça mas indefugibla, lo destressonèt. Li semblava

qu'èra pas sol. E pasmens lo silenci èra coma una cistèrna sens

bolièiras. Abans de dobrir los uòlhs reveguèt en pensada l'ostau

qu'aviá visitat antan, e qu'èra benlèu aqueste, lo membre crotat

amb la lònga taula de fusta, las joventas miraclosament polidas

que cantavan sas estranhas e pertocantas cançons. Realitat o

sòmi ? Pasmens aquel sovenir èra escrincelat dins son èime amb

una precision espectaclosa. Revesiá aqueles uòlhs, grands lacs

d'aiga montanhòla ont tota pensada s'anava negar.

De qu'anava veire en dobriguent los uòlhs ? Èra estranhament

suau e destibat. Una serenitat immensa lo subrondava. E pasmens

sabiá qu'aquel instant que viviá èra lo mai important benlèu de

tota sa vida. N'assaborava lo sulhet en trigant encara abans de

dobrir los uòlhs. Sentissiá una entrelusor que li atraversava las

parpèlas. Deviá èstre la primauba. Una mena de frescor imoissa

o anonciava. Lo silenci s'èra encara aprigondit. Preniá una

tonalitat un pauc aiganhosa.»