Ai ! lo desir, avètz bèu ròtle amb vòstre desir que vos ven ais

uelhs coma lo velhaire dau mond, bèu ròtle de nos faire creire

a son bonaür e a son espetament e après, de que faire après,

donc, de que pensar après amb totei lei gèsts vergonhós e

banaus de la cigarreta alucada, la lenga que se bolega soleta

dins la boca per vestir lo silenci que se pòt pas eternalament

lecar lei fendas umidas e escartar d'aise d'aise amb lei dents,

de la poncha de l'esmaut, lei labras sarradas de la cambra.

E, digatz-me, de que dire e de que faire après ? Comolar,

comolar lo vuege, l'organizar, faire coma se, coma se pòt

faire, coma se podriá faire, coma se deu faire, lo temps de

recommençar s'o podètz, de laissar tombar lo tròç de carn

flaca que vos pendola entre lei cambas ò alara de ren dire,

d'acceptar lo silenci coma paraula, d'escotar lo respir de

l'autre e lo sieu, de lei comparar, de veire son pitre se levar

e se desgonflar, esperant la sòm, lo roncament, lei cambas

umidas que se cròsan, de se desvelhar e partir a la muda

per òrta.